Sizlere Bahamalara/ Yunan Adalarına/ Romaya ve benzer coğrafyalara gidin demeyeceğim; gitmemiz gereken yer yılda bir kez de olsa büyüklerimizin yanıdır. Onları en çok bu yaşlarında ziyaret etmeliyiz..

Her birimiz soluk aldığımız, kendi hayatımızı idame ettirdiğimiz sürece kendi kendimize yettiğimizi sanırız peki ya yaşlılığı ne kadar düşünüyoruz?..

Annelerimizin babalarımızın yeri kendi köyleri bucakları olabilir fakat bizi ergin yaşa getirdikleri için onlara hürmet etmemiz gerekmez mi?

Bu konuyla ilgili olarak Pandoranın Kutusu filmini izlemenizi öneririm. Hayat yaşlılıkta güçtür, şu an genç ya da orta yaşlardayız, peki ya ilerleyen dönemlerde sevgiye/ilgiye daha çok ihtiyacımız olmayacak mı?

Filmde ne acıdır ki çocuklarından değilde, torundan sevgi ve ilgi görüyor teyzemiz… Filmin karakterlerinden  (torun) Murat  gibi nesiller yetiştirelim…

Yaşlılarımızın yeri huzur evleri ya da akıl hastaneleri olmamalı!

Gelin yaşlılarımızı yalnız bırakmayalım, onların yaşadığı coğrafya x Avrupa ülkeleri/ turistik yerler  olmayabilir ama eminim mutlu edecek ve olacağımız yerdir…